Solta un ficheiro. Obtén unha base de datos.
Ou conecta o que xa tes. Ambos quedan detrás da mesma interface, así que un widget non pode notar a diferenza, nin tampouco a persoa que o le.
Tres formas de entrar
Trae un ficheiro, unha base de datos ou unha conta
Táboas reais, non unha folla de cálculo que finge
Columnas con tipos, formularios que escriben nelas e un deseñador para a forma. Solta unha folla de cálculo e chega xa chea — as columnas léense do ficheiro en vez de ser adiviñadas por ti.
PostgreSQL, MySQL ou MongoDB
Conectado en só lectura. Dous en Pro, dez en Team. Só lectura é o obxectivo, non unha limitación: nada do que fai dash-b pode escribir nos teus datos de produción, porque nunca se lle deu esa capacidade.
Un catálogo para cada fonte
Conectores, contas OAuth e o teu propio sitio WordPress — cuxas entradas, páxinas e medios chegan como algo que un widget pode ler, sen un plugin que reescriba o teu tema.
Os teus lectores
Decide de que está feito un usuario
Nomea os campos, escolle os tipos, permite as subidas, e aparece o formulario de perfil que os escribe. Un taboleiro cun só lector non precisa isto. Un taboleiro con cen lectores si, e é a diferenza entre unha páxina e un produto.
A parte honesta
Que pasa cando os datos non están
Un mosaico que non pode alcanzar a súa fonte dino.
Non representa unha gráfica baleira, nin te mostra en silencio os números da semana pasada coma se fosen os de hoxe. Isto importa máis nunha copia exportada, onde a metade dos servizos non está — sempre sabes que metade estás a mirar.
Os teus datos seguen sendo teus, tamén á saída.
Exporta un deseño e leva a súa forma con el. Exporta o deseñador enteiro e leva tamén as conexións. Ningunha das dúas precisou nunca un plan.