ഒരു ഫയൽ ഇടുക. ഒരു ഡാറ്റാബേസ് ലഭിക്കുക.
അല്ലെങ്കിൽ അങ്ങ് ഇപ്പോൾ ഉള്ളത് ബന്ധിപ്പിക്കുക. രണ്ടും ഒരേ ഇന്റർഫേസിന് പിന്നിലെത്തുന്നു, അതിനാൽ ഒരു വിജറ്റിന് വ്യത്യാസം അറിയാനാകില്ല, അത് വായിക്കുന്ന വ്യക്തിക്കുമില്ല.
കയറാനുള്ള മൂന്ന് വഴികൾ
ഒരു ഫയൽ, ഡാറ്റാബേസ്, അല്ലെങ്കിൽ അക്കൗണ്ട് കൊണ്ടുവരിക
യഥാർത്ഥ ടേബിളുകൾ, അഭിനയിക്കുന്ന സ്പ്രെഡ്ഷീറ്റല്ല
തരങ്ങളുള്ള നിരകൾ, അവയിലേക്ക് എഴുതുന്ന ഫോമുകൾ, രൂപത്തിനായുള്ള ഒരു ഡിസൈനർ. ഒരു സ്പ്രെഡ്ഷീറ്റ് ഇടുക, അത് ഇതിനകം നിറഞ്ഞ നിലയിൽ എത്തും — നിരകൾ അങ്ങാനും ഊഹിക്കാൻ വിടാതെ ഫയലിൽ നിന്ന് വായിച്ചെടുക്കുന്നു.
PostgreSQL, MySQL അല്ലെങ്കിൽ MongoDB
വായനാ-മാത്രം ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. Pro-യിൽ രണ്ട്, Team-ൽ പത്ത്. വായനാ-മാത്രം ഒരു പരിമിതിയല്ല, ഉദ്ദേശ്യമാണ്: dash-b ചെയ്യുന്ന ഒന്നും അങ്ങുടെ പ്രൊഡക്ഷൻ ഡാറ്റയിലേക്ക് എഴുതാൻ കഴിയില്ല, കാരണം ആ കഴിവ് അതിന് ഒരിക്കലും നൽകിയിട്ടില്ല.
ഓരോ ഉറവിടത്തിനുമായി ഒരു കാറ്റലോഗ്
കണക്ടറുകൾ, OAuth അക്കൗണ്ടുകൾ, അങ്ങുടെ സ്വന്തം WordPress സൈറ്റ് — അതിന്റെ പോസ്റ്റുകളും പേജുകളും മീഡിയയും ഒരു തീം പുനർനിർമ്മിക്കുന്ന പ്ലഗിനില്ലാതെ ഒരു വിജറ്റിന് വായിക്കാവുന്ന രൂപത്തിൽ എത്തുന്നു.
നിങ്ങളുടെ വായനക്കാർ
ഒരു ഉപയോക്താവ് എന്താണെന്ന് തീരുമാനിക്കുക
ഫീൽഡുകൾക്ക് പേര് നൽകുക, തരങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുക, അപ്ലോഡുകൾ അനുവദിക്കുക, അവയിലേക്ക് എഴുതുന്ന പ്രൊഫൈൽ ഫോം പ്രത്യക്ഷപ്പെടും. ഒരു വായനക്കാരനുള്ള ഡാഷ്ബോർഡിന് ഇത് ആവശ്യമില്ല. നൂറ് വായനക്കാരുള്ള ഡാഷ്ബോർഡിന് ആവശ്യമുണ്ട്, ഒരു പേജും ഒരു പ്രൊഡക്ടും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം ഇതാണ്.
സത്യസന്ധമായ ഭാഗം
ഡാറ്റ ലഭ്യമല്ലാത്തപ്പോൾ എന്ത് സംഭവിക്കുന്നു
അതിന്റെ സോഴ്സിലേക്ക് എത്താൻ കഴിയാത്ത ഒരു ടൈൽ അത് പറയും.
അത് ഒരു ശൂന്യമായ ചാർട്ട് റെൻഡർ ചെയ്യില്ല, കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയുടെ സംഖ്യകൾ ഇന്നത്തേതായി നിശബ്ദമായി കാണിക്കുകയുമില്ല. ഇത് ഏറ്റവും പ്രധാനം ഒരു എക്സ്പോർട്ട് ചെയ്ത പകർപ്പിലാണ്, അവിടെ പകുതി സേവനങ്ങളും തികച്ചും ഇല്ല — അങ്ങ് നോക്കുന്നത് ഏത് പകുതിയാണെന്ന് എപ്പോഴും അറിയാം.
അങ്ങുടെ ഡാറ്റ അങ്ങുടേതായി തുടരും, പുറത്തേക്കുള്ള വഴിയിലും.
ഒരു ഡിസൈൻ എക്സ്പോർട്ട് ചെയ്യുമ്പോൾ അതിന്റെ രൂപവും കൂടെ പോകും. മുഴുവൻ ഡിസൈനറും എക്സ്പോർട്ട് ചെയ്യുമ്പോൾ ബന്ധങ്ങളും കൂടെ പോകും. ഇവയ്ക്ക് ഒരിക്കലും ഒരു പ്ലാനും ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു.