dash-b · वैशिष्ट्ये · डेटा
फाइल टाका. डेटाबेस मिळवा.
किंवा तुमचे आधीचे जोडा. दोन्ही एकाच इंटरफेसच्या मागे येतात, त्यामुळे विजेटला फरक पटत नाही आणि ते वाचणाऱ्या व्यक्तीलाही पटत नाही.
जाण्याचे तीन मार्ग
एक फाईल, डेटाबेस किंवा खाते आणा
खरे तक्ते, स्प्रेडशीटचे नाटक करणारे नाही
प्रकारांसह स्तंभ, त्यांत लिहिणारे फॉर्म, आणि आकारासाठी डिझायनर. स्प्रेडशीट टाका आणि ती आधीच भरलेली येते — स्तंभ तुम्ही अंदाज घेऊ नये म्हणून फाइलमधून वाचले जातात.
PostgreSQL, MySQL किंवा MongoDB
फक्त वाचनीय जोडणी. Pro वर दोन, Team वर दहा. फक्त-वाचनीय ही मर्यादा नव्हे तर उद्देश आहे: dash-b काहीही करून तुमच्या प्रोडक्शन डेटामध्ये लिहू शकत नाही, कारण त्याला ती क्षमता कधीच दिली गेली नाही.
प्रत्येक स्रोतासाठी एक सूची
कनेक्टर, OAuth खाती आणि तुमचे स्वतःचे WordPress साइट — ज्याचे पोस्ट, पाने आणि मीडिया विजेट वाचू शकेल अशा स्वरूपात येतात, आणि तुमची थीम बदलणारे प्लगइन न घालता.
आपले वाचक
वापरकर्ता कशापासून बनलेला असतो हे ठरवा
क्षेत्रांना नावे द्या, प्रकार निवडा, अपलोड परवानगी द्या, आणि ती लिहिणारे प्रोफाइल फॉर्म स्वतःहून दिसते. एकच वाचक असलेल्या डॅशबोर्डला याची गरज नसते. शंभर वाचक असलेल्या डॅशबोर्डला गरज असते, आणि एक पान आणि एक उत्पादन यांतला फरक हाच आहे.
प्रामाणिक भाग
डेटा उपलब्ध नसताना काय होते
ज्या टाइलला तिचा स्रोत मिळत नाही, ती ते सांगते.
ती रिकामा आलेख रेंदर करत नाही, आणि गेल्या आठवड्याचे आकडे आजचे म्हणून शांतपणे दाखवत नाही. हे सर्वाधिक महत्त्वाचे असते निर्यात केलेल्या प्रतीत, जिथे अर्ध्या सेवा अजिबात नसतात — तुम्ही कोणत्या अर्ध्याकडे पाहत आहात हे तुम्हाला सदैव माहीत असते.
तुमचा डेटा तुमचाच राहतो, बाहेर पडतानाही.
डिझाइन निर्यात करा आणि तो आपली मांडणीही सोबत घेऊन जातो. संपूर्ण डिझायनर निर्यात करा आणि तो जोडण्याही सोबत घेतो. यापैकी कोणत्याही गोष्टीसाठी कधीही प्लॅन लागलेला नाही.