dash-b · موارد استفاده · کودکان
بردی که کودک می‌تواند بخواند، تغییرش دهد و به آن افتخار کند.
اپی که آن‌ها را اندازه‌گیری کند نیست. صفحه‌ای که خودشان ساخته‌اند، با نقاشی‌شان روی آن، هفته‌شان روی آن، و دکمه‌ای که خودشان فشار می‌دهند — قلم درشت، کلمات کم، و هیچ چیز روی صفحه که بخواهد آن‌ها را نگه دارد.
آمادهٔ باز شدن
هشت تابلو برای بزرگ شدن
اولین داشبوردها: روشن، ساده، و واقعاً از آنِ خودشان. یکی را باز کنید و بگذارید خودشان طراحی کنند — این دیگر خودِ ماجراست.
گالری‌ای برای هر نقاشی، قاب‌شده روی صفحهٔ بزرگ خانواده در همان لحظه که تمام می‌شود.
باز کردن این برد جدول ستارههاکارهای خانه تبدیل به ستاره می‌شوند، ستاره‌ها تبدیل به چیزی می‌شوند که برایش پس‌انداز می‌کنند.
باز کردن این برد تکالیف، مرتبچه چیزی سررسید دارد، کی سررسید دارد، و حس شیرین تیک زدنش.
باز کردن این برد ماجرای خواندنهر کتاب، یک پله بالاتر روی کوه — تماشا کنید که تلِ کتاب‌های تمام‌شده بزرگ‌تر می‌شود.
باز کردن این برد پول توجیبیپسانداز کردن، خرج کردن — اولین درس‌های پول، روی برد خودشان.
باز کردن این برد شمارش معکوس روز بزرگتولد، سفر یا آخرین روز مدرسه — شمارش معکوسی که هر صبح سر می‌زنند.
باز کردن این برد تابلوی رکوردهامیز بازی خانواده: رکورد دست کیست، و تا کی.
باز کردن این برد نقشه جهان ماجاهایی که بوده‌ایم و جاهایی که می‌رویم — جغرافیایی که متعلق به خودشان است.
باز کردن این بردType it, and see it
Say what their board should have on it
Pick one of these, or type what they care about — stars, books, the countdown to a birthday — and watch the board build itself. The shapes are the real widgets; the numbers are missing because they are not theirs yet.
صفحهٔ آن‌ها، به زبان خودشان
شش کاشی، قلم بسیار درشت، و یکی از آن‌ها تصویری است که خودشان کشیده‌اند. کودک هفت‌ساله می‌تواند این را از سر دروازه بخواند و بدون آنکه دو بار نشانش بدهند تغییرش دهد.
دیوار دیجیتالی برای نقاشی تخیل.تصویرشان، هفته‌شان و دکمه‌ای که خودشان فشار می‌دهند، با قلمی که کودک هفت‌ساله از سر دروازه می‌تواند بخواند.
چهار کلمه، با قلمی که از سرِ در می‌توان دید
قلم را هر اندازه که می‌خواهید بزرگ کنید — کل ماجمای طراحی خودتان این است که می‌توانید یک کلمه را نصف صفحه کنید. بردی برای کودک شش‌ساله باید چهار چیز رویش باشد، هر یک به اندازهٔ یک مشت، و بدون هیچ منویی.
خواهند خواندش چون خوانا است، و نگاهش خواهند کرد چون از آنِ خودشان است.
کاشی‌ای که می‌توانند در آن با انگشت بکشند
ابزارک وایت‌برد هست، یک دفتر طراحی و یک کاشی نقاشی — یکی را روی برد بگذارید و کودک مستقیم روی صفحه نقاشی می‌کشد. نه تصویری که دیگری برای تماشای او ساخته؛ فضایی خالی که از آنِ او می‌شود.
از یک نقاشی واقعی عکس بگیرید و آن را هم بگذارید روی برد. برد هر دو را نگه می‌دارد، که تقریباً همان کاری است که درِ یخچال همیشه می‌کرده، با این تفاوت که پدربزرگ و مادربزرگ می‌توانند از شهر دیگری ببینندش.
زدن تیک کارِ خودشان است
خواندن، گربه، جعبهٔ وسایل روی زمین. کاشی‌ای که خودشان لمسش می‌کنند، و ردیفی از روزها که کنارش جمع می‌شود. این اقتصاد امتیاز نیست و چیزی باز نمی‌شود — یک فهرست است، و لذت فهرست این است که خودتان انجامش داده‌اید، نه اینکه چیزی به شما پاداش داده باشد.
اگر زنجیره بشکند، هیچ اتفاقی نمی‌افتد. این عمدی است، و دلیل این است که به استفاده ادامه می‌دهند.
اینجا هیچ چیز نیست که کودک به آن سقوط کند
بدون حساب، بدون فید، بدون پیشنهادها، بدون کاربران دیگر، بدون تبلیغات و بدون پیام از هیچ‌کس. برد صفحه‌ای است که شما ساخته‌اید؛ راهی برای رسیدن به کودکتان ندارد و راهی برای نگه داشتن او هم ندارد.
لینک مال شماست. با پدربزرگ و مادربزرگ به اشتراک بگذارید و هر وقت خواستید برداریدش. هیچ چیزی اصلاً از مرورگر شما خارج نمی‌شود در حالی که دارید طراحی می‌کنید.
ساختنش با آن‌ها خودِ ماجراست، نه هزینهٔ راه‌اندازی
بگذارید خودشان رنگ را انتخاب کنند، قلم را، تصویر پشتش را و اینکه کدام کاشی‌ها کجا بروند. آن‌هایی که تاریخ دارند با شما. چیزی که آخرِ یک ساعت به دست می‌آورید فقط یک برد نیست — کودکی است که می‌داند صفحه چیزی است که می‌توان ساخت، نه فقط چیزی که به او داده می‌شود.
طراحی رایگان است و حساب لازم ندارد، پس بدترین حالت یک صبح شنبهٔ خوش است.