داشبوردی که واقعاً کاری انجام می‌دهد.
بیشتر داشبوردها ذاتاً فقط‌خواندنی‌اند: یک عدد را نشان می‌دهند و شما را به جای دیگری می‌فرستند تا بر اساس آن اقدام کنید. یک کاشی dash-b می‌تواند دکمه‌ای داشته باشد، و فشردن آن یک ردیف می‌نویسد، یکی را به‌روزرسانی می‌کند، یا فرمی ساخته‌شده از جدول خودتان را باز می‌کند.
دو کاشی
یک دکمه، یا یک فرم
کنش
یک دکمه با برچسبی که خودتان انتخاب می‌کنید. یک عملیات نام‌دار مشخص را روی یکی از جدول‌های خودتان اجرا می‌کند — علامت‌گذاری واریزهای امروز به‌عنوان بانکی‌شده، افزودن یک شیفت، بستن یک تیکت. چیزی برای تایپ نیست، فقط یک فشار.
فرم داده
همان مورد، وقتی عملیات به جزئیات نیاز دارد. فیلدها از ساختار خود جدول گرفته می‌شوند نه از چیزی که طراحی اعلام می‌کند؛ پس ستونی که نامش را عوض کنید فرم را تغییر می‌دهد و ستونی که حذف کنید دیگر درخواست نمی‌شود.
کنش چیست
سه کلید، و کلید چهارمی در کار نیست
یک کنش، یک عملیات را نام می‌برد، مشخص می‌کند روی چه چیزی عمل می‌کند، و پارامترها را پاس می‌دهد. کل واژگان همین است:
- فرمان اندیسی در یک فهرست است که فقط کد خود dash-b می‌تواند به آن بیفزاید. یک طراحی نمی‌تواند فرمانی بسازد.
- اتصال نامی است که هنگام فشردن دکمه، نسبت به سندهایی که حساب شما دارد حل می‌شود. طراحی‌ای که کسی برایتان بفرستد و به جدولی اشاره کند که ندارید، متوقف می‌شود و همین را می‌گوید.
- پارامترها یک مقدار تحت‌اللفظی‌اند، یا یک مقدار نام‌دار خوانده‌شده از فرم، کاشی یا فشار دکمه. فقط یک سطح عمق، و هیچ چیز دیگری.
نشانی اینترنتی، سرصفحه، توکن یا نقشی که درون یک کنش نوشته شود، کلیدی مرده است.
هیچ بخشی از dash-b آن‌ها را نمی‌خواند. یک آزمون، کنشی حامل هر چهار مورد را ارسال می‌کند و بررسی می‌کند که هیچ‌کدام به کنترل‌کننده نرسیده باشند.
این واژگان عمداً ناتوان نگه داشته شده است. هر عملگری که به یک زبان پارامتر افزوده شود، گامی است به‌سوی موتور قواعدی که درون فایلی می‌زید که غریبه‌ها برای هم می‌فرستند — و فایل طراحی جای اجرای منطق دیگران نیست.
قواعدی که یک نوشتن از آن‌ها پیروی می‌کند
سه مورد از این‌ها وارونهٔ رفتار بقیهٔ dash-b است
فرمان ناشناخته یک خطای بلند است
در همه‌جای دیگر، کلید ناشناخته بی‌سروصدا نادیده گرفته می‌شود، چون یک طراحی باید در برخورد با نسخهٔ جدیدتر خودش دوام بیاورد. اما اینجا نه: نوشتاری که بی‌صدا هیچ کاری نکند، دقیقاً شبیه نوشتاری است که کار کرده.
تنها یک فشار واقعی به حساب می‌آید
اینکه آیا شخصی واقعاً دکمه را فشرده است را زمان اجرا تصمیم می‌گیرد، هرگز طراحی. طراحی‌ای که ادعای وقوع یک حرکت کاربر را بکند، رد می‌شود.
هر چیزی که داده را تغییر می‌دهد، تأیید می‌خواهد
عملیات‌ها فقط‌خواندنی، محلی، یا تغییردهنده‌اند. عملیات تغییردهنده اول می‌پرسد — و نمی‌تواند از پرسیدن سر باز کند — و کلیدی به آن داده می‌شود که فشار دوبارهٔ دکمه را فقط یک‌بار مؤثر می‌کند.
کجا ظاهر نمی‌شود
در صفحه HTML صادرشده نه
اگر طراحی‌ای را به‌صورت صفحه‌ای مستقل برون‌سپاری کنید، دکمه‌ها در آن نیستند. یک برون‌سپاری هیچ‌یک از کدهای dash-b را اجرا نمی‌کند، پس فرمی در آنجا تایپ‌های کسی را جمع می‌کرد و جایی برای ارسال نداشت — که بدتر از ارائه‌نکردن آن است. این کاشی یک قابلیت طراح و حساب است، و برون‌سپاری با حذف آن همین را می‌گوید.
برای پیوند منتشرشده هم همین‌طور است. اینکه خواننده چه چیزی را می‌بیند و چه چیزی را نمی‌بیند، به این بستگی دارد که کاشی به داده‌های چه کسی متصل است — نحوهٔ کار اشتراک‌گذاری هر دو حالت را شرح می‌دهد.
برای نوشتن به یک جدول نیاز دارد.
این می‌تواند جدولی روی حساب شما باشد، یا پایگاه‌دادهٔ خودتان که از طریق یک کانکتور میزبانی‌شده توسط خودتان در دسترس است — در این صورت هیچ رمز پایگاه‌داده‌ای هرگز به ما نمی‌رسد.