วางไฟล์ลง รับ ฐานข้อมูล กลับมา
หรือเชื่อมต่อตัวที่คุณมีอยู่แล้ว ทั้งสองแบบจบลงที่อินเทอร์เฟซเดียวกัน วิดเจ็ตจึงแยกความต่างไม่ได้ และผู้อ่านก็เช่นกัน
สามทางเข้า
นำไฟล์ ฐานข้อมูล หรือบัญชีมาใช้
ตารางจริง ๆ ไม่ใช่สเปรดชีตที่แสดงตนเป็นตาราง
คอลัมน์ที่มีชนิดข้อมูล แบบฟอร์มที่เขียนลงไปได้ และตัวออกแบบสำหรับโครงสร้าง วางไฟล์สเปรดชีตและตารางจะปรากฏขึ้นพร้อมข้อมูลแล้ว — คอลัมน์ถูกอ่านจากไฟล์โดยตรง ไม่ใช่ให้คุณเดาเอง
PostgreSQL, MySQL หรือ MongoDB
เชื่อมต่อแบบ อ่านอย่างเดียว สองแหล่งบนแพ็กเกจ Pro สิบแหล่งบน Team การอ่านอย่างเดียวคือจุดประสงค์ ไม่ใช่ข้อจำกัด: ไม่มีสิ่งใดที่ dash-b ทำสามารถเขียนลงข้อมูลจริงของคุณได้ เพราะมันไม่เคยได้รับความสามารถนั้นมาตั้งแต่แรก
แคตตาล็อกเดียวสำหรับทุกแหล่งข้อมูล
ตัวเชื่อมต่อ บัญชี OAuth และเว็บไซต์ WordPress ของคุณเอง — ซึ่งโพสต์ หน้าเพจ และสื่อต่าง ๆ มาถึงในรูปแบบที่วิดเจ็ตอ่านได้ โดยไม่ต้องมีปลั๊กอินมาเขียนทับธีมของคุณ
ผู้อ่านของคุณ
กำหนดเองว่าผู้ใช้ประกอบด้วยอะไร
ตั้งชื่อฟิลด์ เลือกชนิดข้อมูล อนุญาตการอัปโหลด และแบบฟอร์มโปรไฟล์ที่เขียนลงฟิลด์เหล่านั้นจะปรากฏขึ้น แดชบอร์ดที่มีผู้อ่านคนเดียวไม่จำเป็นต้องใช้สิ่งนี้ แต่แดชบอร์ดที่มีผู้อ่านร้อยคนจำเป็น และนั่นคือความต่างระหว่างหน้าเว็บหน้าหนึ่งกับผลิตภัณฑ์หนึ่งชิ้น
ส่วนที่ตรงไปตรงมา
จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อไม่มีข้อมูล
ไทล์ที่เข้าถึงแหล่งข้อมูลไม่ได้จะบอกคุณเอง
มันไม่แสดงกราฟว่างเปล่า และไม่แอบแสดงตัวเลขของสัปดาห์ก่อนราวกับเป็นตัวเลขของวันนี้ สิ่งนี้สำคัญที่สุดในสำเนาที่ส่งออก ซึ่งบริการครึ่งหนึ่งไม่ได้อยู่ในนั้นเลย — คุณจึงรู้เสมอว่ากำลังมองครึ่งไหนอยู่
ข้อมูลของคุณยังเป็นของคุณ รวมถึงตอนนำออกด้วย
ส่งออกงานออกแบบแล้วมันจะพาโครงสร้างของมันไปด้วย ส่งออกตัวออกแบบทั้งหมดแล้วมันจะพาการเชื่อมต่อไปด้วย ทั้งสองอย่างไม่เคยต้องใช้แพ็กเกจใด