dash-b · กรณีการใช้งาน · เด็ก
บอร์ดที่เด็กอ่านได้ เปลี่ยนได้ และภูมิใจในมัน
ไม่ใช่แอปที่คอยวัดพฤติกรรมเขา แต่เป็นหน้าที่เขาสร้างเอง มีภาพวาดของเขา ตารางสัปดาห์ของเขา และปุ่มที่เขากดเอง — ตัวอักษรใหญ่ คำน้อย และไม่มีอะไรบนหน้าจอที่พยายามดึงเขาไว้
พร้อมเปิดใช้งาน
กระดานอีกแปดแผ่น ไว้ให้เติบโตต่อ
แดชบอร์ดแรกของเขา: สดใส เรียบง่าย และเป็นของเขาจริง ๆ เปิดขึ้นมาแล้วปล่อยให้เขาเป็นคนออกแบบ — นั่นแหละคือประเด็นของมัน
หอศิลป์สำหรับภาพวาดทุกภาพ จัดกรอบบนจอใหญ่ของครอบครัวทันทีที่วาดเสร็จ
เปิดบอร์ดนี้ ตารางสะสมดาวงานบ้านกลายเป็นดาว ดาวกลายเป็นสิ่งที่เขากำลังออมไปหา
เปิดบอร์ดนี้ การบ้าน จัดการเรียบร้อยอะไรที่ต้องส่ง ต้องส่งเมื่อไร และความรู้สึกดี ๆ ของการขีดฆ่ามันออกไป
เปิดบอร์ดนี้ ผจญภัยแห่งการอ่านหนังสือทุกเล่มคือก้าวขึ้นภูเขา — ดูกองหนังสือที่อ่านจบโตขึ้นเรื่อย ๆ
เปิดบอร์ดนี้ เงินค่าขนมออมขึ้น ใช้ลง — บทเรียนแรกเรื่องเงิน บนบอร์ดของเขาเอง
เปิดบอร์ดนี้ นับถอยหลังวันสำคัญวันเกิด ทริป หรือวันสุดท้ายของภาคเรียน — ตัวนับถอยหลังที่เขาเช็กทุกเช้า
เปิดบอร์ดนี้ กระดานคะแนนสูงสุดโต๊ะอาร์เคดของครอบครัว: ใครคือเจ้าของสถิติ และครองได้นานแค่ไหน
เปิดบอร์ดนี้ แผนที่โลกของพวกเราสถานที่ที่เราเคยไปและสถานที่ที่เรากำลังจะไป — ภูมิศาสตร์ที่เป็นของเขาเอง
เปิดบอร์ดนี้Type it, and see it
Say what their board should have on it
Pick one of these, or type what they care about — stars, books, the countdown to a birthday — and watch the board build itself. The shapes are the real widgets; the numbers are missing because they are not theirs yet.
หน้าของเขา ด้วยคำพูดของเขาเอง
หกไทล์ ตัวอักษรขนาดมหึมา และหนึ่งในนั้นคือภาพที่เขาวาดเอง เด็กวัยเจ็ดขวบอ่านมันได้จากหน้าประตู และแก้ไขได้โดยไม่ต้องสอนสองรอบ
กำแพงดิจิทัลสำหรับวาดจินตนาการภาพของเขา สัปดาห์ของเขา และปุ่มที่เขากดเอง ด้วยตัวอักษรที่เด็กวัยเจ็ดขวบอ่านได้จากหน้าประตู
สี่คำ ด้วยตัวอักษรที่มองเห็นได้จากหน้าประตู
ตั้งขนาดตัวอักษรใหญ่เท่าที่คุณต้องการ — จุดสำคัญของการออกแบบเองคือคุณทำให้คำเดียวกินครึ่งจอได้ บอร์ดสำหรับเด็กหกขวบควรมีสี่สิ่งบนนั้น แต่ละอันใหญ่เท่ากำปั้น และไม่มีเมนู
เขาจะอ่านมันเพราะมันอ่านได้ และเขาจะมองมันเพราะมันเป็นของเขา
ช่องที่เด็กวาดได้ด้วยนิ้ว
มีวิดเจ็ตกระดานขาว แผ่นร่าง และไทล์วาดภาพ — วางหนึ่งอันลงบนบอร์ด แล้วเด็กวาดลงบนหน้าเพจได้เลย ไม่ใช่ภาพที่คนอื่นวาดไว้ให้เขาดู แต่เป็นพื้นที่ว่างที่ค่อย ๆ กลายเป็นของเขา
ถ่ายรูปภาพวาดจริงแล้วเอามาวางไว้ด้วยก็ได้ บอร์ดเก็บทั้งสองอย่างไว้ได้ ซึ่งก็คล้ายกับวิธีที่ประตูตู้เย็นทำงานมาตลอด เพียงแต่คุณปู่คุณย่ามองเห็นได้จากอีกเมืองหนึ่ง
การติ๊กเป็นสิทธิ์ของเขาเอง
การอ่าน แมว กล่องของบนพื้น ไทล์ที่เขาแตะเอง และแถววันที่สะสมขึ้นข้าง ๆ มัน นี่ไม่ใช่ระบบเศรษฐกิจแต้ม และไม่มีอะไรถูกปลดล็อก — มันคือรายการ และความพึงพอใจของรายการคือคุณทำมันได้จริง ไม่ใช่เพราะมีอะไรมาให้รางวัลคุณ
ถ้าสายสะสมขาด ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น นั่นคือการตั้งใจออกแบบ และเป็นเหตุผลที่เขายังใช้มันต่อไป
ไม่มีอะไรที่นี่ที่เด็กจะตกลงไปได้
ไม่มีบัญชี ไม่มีฟีด ไม่มีการแนะนำ ไม่มีผู้ใช้อื่น ไม่มีโฆษณา และไม่มีข้อความจากใครทั้งสิ้น บอร์ดคือหน้าที่คุณสร้างเอง มันไม่มีช่องทางใด ๆ ที่จะเข้าถึงลูกของคุณ และไม่มีกลไกที่จะดึงเขาไว้
ลิงก์นี้เป็นของคุณ แชร์ให้คุณปู่คุณย่าดู และเอาลงเมื่อไรก็ได้ตามใจคุณ ระหว่างที่คุณออกแบบ ไม่มีอะไรออกจากเบราว์เซอร์ของคุณเลย
การสร้างมันไปด้วยกันคือจุดสำคัญ ไม่ใช่ต้นทุนการตั้งค่า
ปล่อยให้เขาเลือกสี ฟอนต์ ภาพพื้นหลัง และว่าไทล์ไหนไปวางไว้ตรงไหน ส่วนไทล์ที่มีวันที่เกี่ยวข้องคุณจัดการเอง สิ่งที่คุณได้เมื่อครบหนึ่งชั่วโมงไม่ใช่แค่บอร์ด — แต่คือเด็กที่รู้ว่าหน้าจอเป็นสิ่งที่สร้างได้ ไม่ใช่แค่สิ่งที่ได้รับมา
การออกแบบฟรีและไม่ต้องมีบัญชี ดังนั้นกรณีแย่ที่สุดก็คือเช้าวันเสาร์ที่แสนสวยงาม